غم دیرینه ی دل گشــــــــت جانکاه

وطن مخروبه وویــــــــرانه گردید

کنون از بهر جغدی لا نـــــه گردید

نه آهویی به دشـــــــــت و دامن او

نه لبخندی به کـــــــوی وبرزن ا و

نبینم یک کبوتر در مــــــــــــزارش

نه گـــل روید کنون در لاله زارش

زظلمت پرده ی رویش کشـــــــید ه

زوحشــت رنگ رخسارش پرید ه

زفرط جهــــل خاکش تیز بگریست

کهن کهسار پاکش نیز بگریســــت

حـــــــــــکایت میکند ویرانه هایش

شنیدم خوب از غم خانه هـــــا یش

یکی خشــتی که در یک کنج بامی

فتاده روی سنگی تلخ شـــــــــا می

ز روی طعنه گفت آن ســــنگ پاره

ز روی بخل وجـهل آن سنگ پار ه

چه می خواهی تو از ویرانه ی مــا

تو از دیوار وبـــا م خانه ی مــــــــا

برون شو از حریم مــا برون شـــــو

تویی بیگانه ی ما ســـــــر نگون شو

بنالیدی چو خشت از ناامیـــــــــــد ی

به ناگه تند بادی  دررســـــــــــــــیدی

درین طوفان زمین   زیر وزبر شــــــد

ندای آسمان این المقر شـــــــــــــــــــد

چو باد شرزه آنگـــــه رخت بر بست

سکوت واپسین خرگــــــــــاه درد است

نه خشتی ونه سنگی ماند بر جـــــا ی

نه دیواری چنان بوده است بر پـــــا  ی

که ایمن از گــــــــــــــزند روز گارا ن

ز طوفان و زســـــیل و بـــــاد و باران

ز ســــــــــــرما وزگرما ی شب و روز

زمســــــــــتان وتموز سخت جان سو ز

نباشد  آنکه در ویرانه ها زیســـــــــــت

فنا ملزوم جســـــــــــم خام خاکی است

ضمیر پاک وطبع کبریـــــــــــــــــا یی

بدیدم من ز کوه آ سمــــــــــــــــــــا یی

که می خندد به روی این خس و خا ک

جـــــــــدال وجنگ این دل های نا پاک

به پیشانی پر چینش نوشـــــــــــــــــته

که این غو غــــــــا بسی دیدم گذ شـــــته

درین ورطه بســـــــــــــی شا هان بودند

ند یمان ونگهبانان بــــــــــــــــــــود    ند

کهن  دیوار دارم روی سینـــــــــــــــــــه

شده آباد از ترس و زکینـــــــــــــــــــــــــه

درین ویرانسرا خون هـــــــــــــــای پا کی

شده جـــــــــــــــــــــاری به مثل آب تاکی

بسی  سر  هــــــــــــــا بریدندی  درین جـا

چه گلهایی که پرپر شــد درین جــــــــــــا

زمین از فرط ظلم و جــــور نــــــــــــا لید

زبـــــــــــــــــــــی رحمی دل این دور نالید

خداوندا تو رحمــان ورحیــــــــــــــــــــمی

سلیمی  راحم للعا لمیـــــــــــــــــــــــــــنی

عذاب سر زمین مــــــــــــــا خراســــــــان

به بخشــــــــــــــایندگی تودور گــــــر دا ن

ستمکاران رذل نســـــــــــــــل قـــــــــــابیل

بکن نابود با طیر ابــــــــــــــــــابیـــــــــــل

مسیحایی کنون خواهیم از تــــــــــــــــــــــو

مداوایی کـــــــــــــــنون  خواهیم  از تــــــو

مگر آن دم کــــــــــــــــــــــه تو پیغمبرانت

فرســــــــــــــــــــــــــتادی برای بند گا نت

بدی از وحشـــــــــــــــــت  اکنون  فزون تر

بدین ســـــــــــــان آدمی بوده است مضطر؟

اگر حجت ز آدم تا با خـــــــــــــــــــــا تم

به آخر شــــــــــــــــد چرا این سخت ما تم؟

کنون از چشــــــــــــــــــمه ی جاوید کو ثر

گشـــــــــا بر روی ما ای  دوست یک در

آلمان   دلو 1375