ای دوست درین مخمصه مارا تو شـــــــــفا کن

زنجیری دوران شده ایم وتو  رهــــــــــــــا کن   

هم یار زما رفت وهم اغیــــــــــــــار  صفا کن

عمری به غم نان شده ایم وتو دعـــــــــــــا کن 

چون سیر نگشتیم تو رحمی سر ما کــــــــــــن

ای دوست تو دیدی که چه ظلم است وچه بیداد

نی لشکر نمـرود چنان کرد ونه  شــــــــــــداد

این ملت غم دیده ندیده است دل شــــــــــــــــاد

از وحشت این ددمنشان تاله  وفـــــــــــــــریاد

بفرست مســـــــــــــــــیحا نفسـی را تو شفاکن

ا ز پرچمی وخلـــقی وطا لب  دل  پر   د ر د

از حزبـــی وجمعیـت واخــــــــــــوانی  نامرد

بی دردی دزدان چپـــاولگر شـــــــــــــــبگرد

از بی خـــــــــــردی مردم آواره دلم ســــــرد

ای وای خـــــــــــــــــدا درد دلم را تو دوا کن

هســــــــــــــتیم چو آواره به هر ملک ودیاری

در حالت نزعیم تو گویی ســـــــــــــــر داری

نی هم سخن وهمدم وهمراز و نه یـــــــــا ری

گم شد ســــــــــــخن نیک وادب در شب تاری

یارب گره مشــــــــــــــــــکل ما نیز تو وا کن

سر مایـۀ این ملت  اگر رفت  به یغمــــــــــــا

از مشرق و از مغرب واز اســــــــــفل وعلیا

تا باز به گلزار بروید گـــــــــــــــــــــل رعنا

جز سبزه ی خاکم نکند صحنه  تما شــــــــــا

یارب تو مرا بینش جاویـــــــــــــــد عطا کن

افسوس که این مزرعه را آب گرفتـــــــــــــه

ای کا ش چنین بود که مرداب گرفتـــــــــــــه

هم صومعه ومیکده را  باب گــــــــــــــــرفته

خمخانه ی خون جای می نا ب گــــــــــــرفته

ساقی تو به پیــــــــــــما نه  بیا د فع بلا    کن

از ضعف به هر جــــا که نشستیم وطن   شـد

در پیشور ولند ن وپاریس وپکن شــــــــــــــد

هم مشهد و واشنگتن وبرلین وپکن  شـــــــــد

هر جا به زبان دگری بستــــــــــــه دهن  شـد

ای شــــــــــیخ به شعرت تو بیا شور و نوا کن

افسوس که گشتیم ز بیـــــــــــــــــــــداد زما نه

چون سنگ فلا خن به هر گوشـــــــــــه روانه

آن خاطره ها ماند به دل مثل فســــــــــــــــا نه

یا خوا ب ببینیم از آن نیـــم شــــــــــــــــــبا نه

ای یار کنون گوشــــــــه ی چشمی تو بما کن

آلمان  دلو 1375