دوش در خلوت شب در هوس یار شدم

چاره ام چیست که این گونه گرفتار شدم

دل دیوانه زمن نیمه شبان معجزه خواسـت

که ز اندوه و غمش یک سره بیمار شدم

دل نه در قید مکان گشت و نه در قید زمان

بالهوس بر سر هر کوچه و بازار شدم

جسم در بستر و من در سفر کون و مکان

محو و مدهوش درین گنبد دوار شدم

گه سر ابر نشستم و به جولانگه باد

گاه بی باک به غواصی ابحار شدم

چون که بر بستر تاریخ سفرها کردم

رفتگان دیدم و هم صحبت ابرار شدم

گشته بودند ز گلزار خلایق همه جمع

خودم انگشت نما در همه انظار شدم

سعدی و حافظ و جامی و سنایی دیدم

مولوی یافتم و همدم عطار شدم

با حبیبان بنشستم چو به خلوتگه راز

دل تهی کرده و بی وقفه به گفتار شدم

سر شکوت بگشودم ز جفای این دهر

شنوا یافتم و خوب سبک بار شدم

خبر مرگ و جدایی ز کسی نشنیدم

که درین معرکه خود حــایـل و دیوار شدم

نهضتا چیست سلام از پی هر پنج نماز

صالحان با من و من طالب دیدار شدم

خوش به حال تو که رحمت ز قفا بردی تو

بودی از نور و ز غفلت نشدم واقف راز

بی صدا نور دل و دیده ی ما بردی تو

کن شفاعت چو رسیدی به لقای ملکوت

یاد داری چو به من دست دعا بردی تو

به مرادت چو رسیدی ز پسر یادی کن

نه که از خاطر خود رسم وفا بردی تو

خبر ازما به پدر گوی و سلامش برسان

هدهد و صرصر و هم باد صبا بردی تو

گو درین چند شب و روز چه غوغایی بود

قصه بنمای چو ره سوی نیا بردی تو

با پدر گوی که بعد از تو وطن رفت ز دست

هر چه سر را به ره او به رضا بردی تو

ستمی مردم ما دید که مانند نداشت

نامهِ ی زجر کشان تا به سما بردی تو

نور بر خاک سپردیم ، سپردی تو به ما

خاکدان منزل و زان روح و ضفا بردی تو

اجل امان نداد چنین انجمن با پایان شد

دریغ و حیف که صبحم کنون به شام رسید

گلی ز سبزه نچیدم چمن به پایان شد

جدال گلبن و گلچین و باغبان عبث بودی

بگو به عندلیب که آخر محن به پایان شد

ندامتا که کنون تشنه لب بباید رفت

که دلو آب نگیرد رسن به پایان شد

ندای الرحیل شــنیدم ز صبح تا سر شام

گذر گهی بد و پنداشتم وطن به پایان شد

به کوچه کوچه شدم من به انتظار رخش

ندیدم هیچ مرادم ، خمیده تن به پایان شد

سفر به بالهوسی طی شد وایا افسوس

هزار جامه ی ابریشمین کفن به پایان شد

کنون نه ناله اثر دارد و نه حسرت و آه

دو روزه فرصت و دور بدن به پایان شد

آلمان نوامبر 1999 

از مراد ونامرادی گفته است آخر پیام

از شرنگ زندگانی گفته است آخر پیام

این مراد زندگانی چیست چون حاصل شود

در گمانم اشتباهی گفته است آخر پیام

در بیابان تشنه می گردیم و می جوییم آب

تشنه کام مرده ماهی گفته است آخر پیام

مبتلا در خواهشات و منجلابش روز و شب

مخمصه یا کامرانی گفته است آخر پیام

تا گلو اندر لجن زار تمایل های دل

کندن جان شادمانی گفته است آخر پیام

محرمان را از بلا جام فزون تر می دهند

ابتلا یا تلخ کامی گفته است اخر پیام

هر قدم نزدیک تر گردیم ما خورشید را

سوختن یا خانه سوزی گفته است آخر پیام

قطره چون ریزد به دریا جان خود می بازد او

باختن یا جاودانی گفته است اخر پیام

خلوت شب شد و دل باز تمنای تو کرد

شد خموش همهمه ی محفل و سودای تو کرد

جگرم سوخت ز آه سحری هان ای دوست

جان گرفتار تن آهسته چو نجوای تو کرد

قد خمید از هوس و بار چنین رطل گران

تشنه بر ساحل دریا چه تقلای تو کرد

چشم مدهوش تو گردید و دگر هیچ ندید

غافل از دیدن مردم چو تماشای تو کرد

شعله ی عشق تو خوابید به خاکستر میل

شد فروزان چو طمع کشت و تولای تو کرد

راه در مغلطه ی انجمن آخر گم شد

رهنمون معجزه ی دفتر انشای تو کــــــرد

گوهر مهر تو گم گشته به ویرانه ی شهر

بدرخشید و جلا یافت چو پیدای تو کرد

نهضت از غلغله ی معرکه حالم بگرفت

میل جام می واندیشه ی سیمای تو کرد

ریا ز مکر کشد پرده بر دل نا پاک

مرنج دوست تو از سردی شمایل من

نه بینی ام تو درون جوش وسینه ی چاک

دلم به غربت خود دوش سخت گریست

نبود پرده رسیدی شراره بر افلاک

ز ضجه ی سحرم کی شنید همسایه

ز سوز زخم جگر کی نمود او ادراک

من از سلاله ی خورشید شعله سـوز شدم

بروی او بنشسته اگر خس و خاشاک

تو ای همای سعادت دمی مرا دریاب

فتاده ام چو ز بختم به تیره مغاک

چو ریسمان یأس بشد دست وپا گیرم

حدیث قدس بگفتی به گوش من لو لاک

گرم امید نبودی به خوبتر فردا

نموده بود مرا جور روزگار هلاک

رقیب فتنه به صد خدعه راه جست و بدید

چو ام مراد تو باشی مرا نباشد باک

نیم من از ستم دیر دون غافل

شود فرشته ی رحمت اگر همی سفاک