به روز آزمون یاور بد ی   تو بینوایان را

  نمودی زندگی را وقف  در دنیای محرومان

 تو بودی مرحم زخم     و مداوا دردمندان را

صفای دل مروت پاک بازی جان نثاری هـا

سرشتی ونوشتی و به راهش باختی جان را

به پای طبع   بالایت نشد   دا می ز صیادان

توخود گفتی که عنقا صید نبود دام مرغان را

چو از جهل وجفای آن تو نالیدی به یادم است

بیا برخیز اکنون بین چه شد اولاد انسان  را

چراغ معرفت از شمع جان  روشن نمودی تو

بیابنگر تو  تاریکی وجهل و سیل وطوفان را

ریا وخشــــکی وزهد وتحجر ر اعدو بودی

کنون بر گردن ملت   ببین زنجیر اد یان را

تو یک عمرازحسین وزینب اش فریاد سردادی

بیا تو با حسین امروز و پرس احوال ما یان را

فدای قلب پر دردت ببین اینک  تو بی دردی

که قلب خون چکان جاگیر شد چشمان گریان را

بیادم است چون گفتی نخواهم عمر بیش از شصت

به معراجت رسیدی تو چو کردی میل جانان را

جوان بودی جوان ماندی جوان رفتی زدیر دون

بدی رفتارت اندرزی هـــــــــزاران پهلوانان را

 ولی افسوس کوته دید مت  من در سفر  بود م

مروت کی بود بر دل جفا ی روز گار ا ن را

کنون خاکت نباشد بر زمیین تا بر جبین  مالم

تو برافلاک ومن روی زمین بین درد هجران را  

آلمان جدی 1375

وز دلیل شعر گفتن

دوستان گویند که حالا   چرا

بعد ازین دیرینه ایام سکوت

دل چه گوید

پرسش از او کرده ام

...............من ز آرامش نزادم

مایه ی پیدایش من  در ازل در شور بود

آتشم  خاموش کی بو دی؟

اندرون  تنگنای سینه  جایم داده اند

یک د ری بر روی من  نگشود ه اند

در مرور سال ها 

شعله ی دل راه  بیرون جست

...................وره پیدا نشد   خود را بسوخت

آنقدر خاکستراِّ لودگی ها روی او بنشسته بود

آنقدر نیرنگ دوران چهره های گونگون بر خود گرفت

وخواست

شعله اش خاموش سازد

یا سرد ش کند

گاه گاهی شعله  سر از زیر این تیره خاک

بیرون نمود

فریاد کرد:

من زنده ام

مرا مرده مپندارید

در فصای ظلمت آلوده  غبار تیرگی هر جا نشسته

ندای پاک وبی آلایش  دل  در لا بلای  گرد باد چشم گیر

نابود گردید

گوش ها را چرک بگرفته

چشم دیگر قدرت دیدن نداشت

تاریک بود

زبان !

همزبان میخواست     نیروی بیان میخواست

در فضای این چنین تاریک وسرد وتنگ

شعله ی  بی تا ب وناب دل

زبان شعر را در یافت  و

سکوت  ظلمت شب را شکست  آزاد شد

افسوس ار صیقل نگیرد  گوهر بنهفته ی اندرون من

آلمان جدی 1375

غم دیرینه ی دل گشــــــــت جانکاه

وطن مخروبه وویــــــــرانه گردید

کنون از بهر جغدی لا نـــــه گردید

نه آهویی به دشـــــــــت و دامن او

نه لبخندی به کـــــــوی وبرزن ا و

نبینم یک کبوتر در مــــــــــــزارش

نه گـــل روید کنون در لاله زارش

زظلمت پرده ی رویش کشـــــــید ه

زوحشــت رنگ رخسارش پرید ه

زفرط جهــــل خاکش تیز بگریست

کهن کهسار پاکش نیز بگریســــت

حـــــــــــکایت میکند ویرانه هایش

شنیدم خوب از غم خانه هـــــا یش

یکی خشــتی که در یک کنج بامی

فتاده روی سنگی تلخ شـــــــــا می

ز روی طعنه گفت آن ســــنگ پاره

ز روی بخل وجـهل آن سنگ پار ه

چه می خواهی تو از ویرانه ی مــا

تو از دیوار وبـــا م خانه ی مــــــــا

برون شو از حریم مــا برون شـــــو

تویی بیگانه ی ما ســـــــر نگون شو

بنالیدی چو خشت از ناامیـــــــــــد ی

به ناگه تند بادی  دررســـــــــــــــیدی

درین طوفان زمین   زیر وزبر شــــــد

ندای آسمان این المقر شـــــــــــــــــــد

چو باد شرزه آنگـــــه رخت بر بست

سکوت واپسین خرگــــــــــاه درد است

نه خشتی ونه سنگی ماند بر جـــــا ی

نه دیواری چنان بوده است بر پـــــا  ی

که ایمن از گــــــــــــــزند روز گارا ن

ز طوفان و زســـــیل و بـــــاد و باران

ز ســــــــــــرما وزگرما ی شب و روز

زمســــــــــتان وتموز سخت جان سو ز

نباشد  آنکه در ویرانه ها زیســـــــــــت

فنا ملزوم جســـــــــــم خام خاکی است

ضمیر پاک وطبع کبریـــــــــــــــــا یی

بدیدم من ز کوه آ سمــــــــــــــــــــا یی

که می خندد به روی این خس و خا ک

جـــــــــدال وجنگ این دل های نا پاک

به پیشانی پر چینش نوشـــــــــــــــــته

که این غو غــــــــا بسی دیدم گذ شـــــته

درین ورطه بســـــــــــــی شا هان بودند

ند یمان ونگهبانان بــــــــــــــــــــود    ند

کهن  دیوار دارم روی سینـــــــــــــــــــه

شده آباد از ترس و زکینـــــــــــــــــــــــــه

درین ویرانسرا خون هـــــــــــــــای پا کی

شده جـــــــــــــــــــــاری به مثل آب تاکی

بسی  سر  هــــــــــــــا بریدندی  درین جـا

چه گلهایی که پرپر شــد درین جــــــــــــا

زمین از فرط ظلم و جــــور نــــــــــــا لید

زبـــــــــــــــــــــی رحمی دل این دور نالید

خداوندا تو رحمــان ورحیــــــــــــــــــــمی

سلیمی  راحم للعا لمیـــــــــــــــــــــــــــنی

عذاب سر زمین مــــــــــــــا خراســــــــان

به بخشــــــــــــــایندگی تودور گــــــر دا ن

ستمکاران رذل نســـــــــــــــل قـــــــــــابیل

بکن نابود با طیر ابــــــــــــــــــابیـــــــــــل

مسیحایی کنون خواهیم از تــــــــــــــــــــــو

مداوایی کـــــــــــــــنون  خواهیم  از تــــــو

مگر آن دم کــــــــــــــــــــــه تو پیغمبرانت

فرســــــــــــــــــــــــــتادی برای بند گا نت

بدی از وحشـــــــــــــــــت  اکنون  فزون تر

بدین ســـــــــــــان آدمی بوده است مضطر؟

اگر حجت ز آدم تا با خـــــــــــــــــــــا تم

به آخر شــــــــــــــــد چرا این سخت ما تم؟

کنون از چشــــــــــــــــــمه ی جاوید کو ثر

گشـــــــــا بر روی ما ای  دوست یک در

آلمان   دلو 1375

مهتاب در خسوف رفته وغم بارد آسمان

هر کوکبی به چشم خورد گریه می کند

فردا طلیعه ی خورشید

هرگز نو متنظر مباش

دیگر متاب عبث

شب خیمه بسته است

.................................

درپیشواز قدوم بهار نو

گلها وبرگ ها بنشتند سوگوار

پر کرده هر کرانه را

رؤیای ماتم ودرد  نبودنش

پرندگان زچهچهه خاموش مانده اند

اندر غلاف غتچه غنوده شگوفه ها

روپوش از حیا

آبشار ها به اشک عوض گشته اند

خم گشته قامت سرو چمن کنون

ومن!

امشب به بند هجر مطلق بی انتها شدم

اما زمرگ مادر من بر زبان میار

مادر زنور بود  و به افلاک پرکشید

هر گز مگو که به خاکش سپرده ایم

18 مارچ 2000