دیشب به خواب دیدم لابدکی فسانه
گیتی نموده برگشت چرخی زده زمانـــه
درمحفل حبیبان بنشسته جمله خوبان
با چهره های خندان با چنگ وبا چغانه
دلها پر از محبت خالی زهر کدورت
این بزم عاشقان است گویی که جاودانه
خورشید روشــــــــــــــــــــــنایی در آسمان آبی
دیدار خوبرویان عیشی است بیکرانـــــــــــــــه
در گلســـــــــــــــــــــتان میهن بوی طراوت گل
من مست آشنایان بیرون شــــــــوم زخــــــــــانه
در سایه ی درختی ســـــــاقی پیاله در دســـــت
آواز جویباران در گوش من ترانــــــــــــــــــــه
هرجـــــــــــا صــــــــــــفا بدیدم  نور خدا بدیدم
دل ها پر از خروش وا خلا ق عـــارفانـــــــــه
آبــــــــــــــــــــــــــــــاد بود کابل  آزاد بود  کابل
یک خشــــت کم نبود از  دیوار آشیــــــــــــــانه
حرف ترنم عشق با گوش جان شـــــــــــــــنید م
دور از ریا وتزویر در خلوت شـــــــــــــــــبانه
در کوی وبرزن شــــــــــهر یک دیو ودد ندیدم
ابنای کشـــــــــــورم را در رقص  عاشـــــــقانه
ناگه زجا پریدم  چشــــــــــــــــــمان من بشد باز
چشمان دوباره بســـــــتم با مکر وصد بهــــــانه
خوابم دگر نیامد  بیدار گشــــــــــــــــــــــته بودم
دیدم اثر ندارد  اصرار ابلهـــــــــــــــــــــــــــانه
بیرون شدم ز بســـــــــــــتر یک سر هزار سو دا
محبوس روزگاران دنبال آب و دانــــــــــــــــــــه
دیدم که خـــــــــــــــــــــانه ی دل نور وضیا ندارد
آنجا که دوست نبود  بی صاحب اســـــــــــت لا نه
ای رهزن دهر بســــــــــــــــــــیار دل شکســـــتی
با خدعه وفریب  ومکر مزورانــــــــــــــــــــــــــه
کشور شده است ویران گم گشـــــــــته است دهقان
نی زاغ در گلستان  نی گنج در خـــــــــــــزانــــه
ای دوســـــــــــــــتان بیایید با همدگر بنالــــــــــــید
عیب کسی نگویید دایم به مثل شــــــــــــــــــــــــانه
گرژرف بنگری در ویـــــــــــــــــــرانه های خلقت
رمزی است در نهفته بســــــــــــــــیار عاد لانــــــه
جـــــــــــــــــــــــــهل وریا و نخوت دایم زوال  زاید
هر چند این سخن را گویید کودکانــــــــــــــــــــــــه
در مجلس حر یفان شـــــــــــــــــــکـوت صلاح نبود
ای دوســــــــــــت با تو گویم درد دل عاجـــــــزانــه
نهضت ســـــــــــــخن روا نیست در بزم نکته دانان
دیدار دوست  خواهی  بر خیز ازمیــــــــــــا نـــــــه

ظلمت آباد خموش بی تپش

نی خروشی نی ســــروری نی تنش

انجماد سردیش بی جـان کند

زندگی بر مردگان آسان کند

زندگانی بی تحرک ، مردن است

جسم بیجان چند روزی بردن اسـت

 آفـرینش با تحول پا گرفت

ایستادن قدرت پاها گرفت

او مشیت کرد و خـلقت شد پدید

عقل انسان زین فراتر کی رسید

ممکنات از ذات او موجود شد

مبتلا در این خروشان رود شد

از جدایی ناله ها سر داد او

شعله ها در فرقتش در داد او

از پی وصلش به راه افتاده است

گر زپا افتاد جا افتاده است

گاز بد آتش گرفت وشعلـه شد

شعله ها  با آب باران صخره شد

زندگی آمد چو آب آمد پدید

زندگی بی آب حیوان کس ندید

از جمادی سر کشید حیوان شدی

تا به الهامش کنون انسان شدی

عرش او بالید بر خود زین کمال

چون هویدا شد به گیتی این جمال

نفس خلقت این شکوفایی بدید

پرده ی اجبار از راهش درید

او خلیفه شد ورا روی زمین

که به آزادی رسد عین الیقین

چونکه انسان زندگی آغاز کرد

صد در دیگر برویش باز کرد 

شد شکوفا این درخت طیبه

بین اصحاب الشمال و میمنه

آب داد از چشمه سار انبیا

با به آدم نا محمد مصطفی

گفت اینک بر فراز شاخه ها

بشکفید ای گلعذاران تا سما

پس کمال خلقتش آزادگیست

این ودیعه شاخص بالندگی است 

آنکه ز انسان سلب آزادی کند

جنگ با قانون آن بازی کند

انبیای حق گهرهای کمال

راه و رسم شان برای مثال

راه شان ودینشان آزادگی

خصمشان و جنگشان با بندگی

رمز قرآن را ز خورشید فلک

آن ورای آدمیزاد و ملک

آن نگین بی مثال کاینات

آن کمال مطلق این ممکنات

از حسین و کربلا آموختیم

"زآتش او شـــــــــــــعله  ها افروختیم"

 

---

آلمان میزان 1375