ای زاهدان

ای زاهدان گوشــــۀ عزلت

کز انفعال وبیهدگـــــی صبــــح تا به شـام

ســــایید جبیــن هاتان!

بـر بســـــــــتر زمیــن

رو ســـــوی آســـــــــــمان

از مـــا ییام یأس  بخـــــوانیــد در دعا

در محضـــــــــــر خـــــــــــــــدا

وبگـــــــویِِِِِِِِِیِِِِِِِِِِِــــــــــــــــد

                            با شـــــــکوه از شـرارت خدایان این دیار

آنانـــــکه بر مســــــــند خدایی او

                           بر زمین  نشســـــــــــته  اند

وباذکـر وتکیه بر  آیات  او

                           و بــــــا نــــــــــا م او

حلقـــــــــــــــوم خــلـــــــــــق او

                          با دشـــــــــــــــــــنه می درند

گویــــــــــــــــــنـــــــــــــــــــــــــد

                           این کــــــــــــــا ررا

با حکــــــــم او

                           و برای  رضـــای   او کننـــــــــد  !

  آلمان      میزان 1386 خورشیدی  

لحظه ها می گذرد

آسمان شاهد بی مهر تماشا دارد

خاک با حوصله و بی آز است

صحنه ها قصه ی تکراری

صد هزاران بار

باد در مرثیه سیر زمان سرگردان

هرزه و مست و هوس ران در راه

می زند با دل بی رحم هر سو

تازیانه بی باک

یک کتیبه زکهن بر سر او

شد برون از دل ویرانه زمین یک روزی

گشته از تابش خشم خورشید آژنگ

نقش رویش سخن دور و دراز

از هزاران سال:

برگ گل باز شد

افسرد

افتاد به خاک

آلمان حوت ۱۳۷۷ خورشیدی

                         زار و بیچاره و وامانده ز تدبیر شدم

گفتم اندوه مبر که    بازآید                            روز   نوروز  و  لاله  و  ریحان

گفت ترسم بقا   وفا  نکند                            ورنه هرسال گل دهد بستان

روزه بسیاروعید خواهدبود                             تیر ماه و بها ر  و تابستا  ن

تا  که در منزل  حیات  بود                            سال دیگر که در غریبستا ن

از بوستان  سعدی

نوروز توامسال چه آوردی باز؟

گم شد  از میهن من رنج والم؟

اشک رخسار یتیمان خشکید؟

زخم چرکین بدن های نحیف

یافت شفا؟

آن شکم گر سنه ها سیر شدند؟

نقش جان سوز  جفا پاک بشد؟

خنده باز آمده ؟ بر لبان ترکیده؟

خاطر کودک افسرده شاد گردید آیا؟

قصه آورده ای از خانۀ ما ؟

از خانۀ همسایه؟

از کوچۀ ما؟

بود دیواری آباد؟

در ها بر جا؟

ما شنیدیم که مشتی رهزن, جمعی مزدور؟

بربودند همه دار وندار مردم !

کوچ بردند همه قافله ها !

 ز آشنایان قدیم  نیست دیگر اثری !

فلک از جور زمین گریه نمود

زجفای فلکش کوه بلرزید !

اما !

اما!

سبزه ها باز بروید  به چمن

شاخه ها مرگ زمستانی را

به فرا موشی خواهد داد

زندگی باز بگیرد از سر!

لاله روید به بیابان مزار

ارغوان رنگ کند کهساران

رمز دیرینۀ هستی گوید

با زبان نوروز:

بگذرد سردی دی

بشکند یخبندان

صبح روشن ز پس شب آید

شب پرستان  بروند

دوستان جشن بگیرید  شما روز نوروز

علی نهضت   آلمان  پنجم مارچ 1998

چون آبشار مایه زجان ریز و صاف کن        

           بانــــــور آفتــــــاب تو خود را شفاف     کن

از تنــــــــــگنای تیره برون آوجوش زن        

           آن گوهـــــر نهفتـــــه برون از شگاف   کن

در سنگلاخ زنـــــدگی جان عزیــ ـز   را        

           بر صخره ها بکوب   ونه میل خلا ف   کن          

 از شیرۀ  وجود ببخشای وزنده  ســــــاز        

           سحر بهار وبســــــــــتر صحرا  زفاف  کن 

تا ساغرت براست بنوشـــان ونوش کـــن        

           بیمانه چون تهی شــــــــود آن دم عفاف  کن   

دار وندار خود برۀ دوســــت کن فـــــــدا          

         چون ســــرنبودبا تن بی سر    طواف   کن

اینست رمز هســـــــــتی وقانون   زندگی         

           در خاک دانه ریز وچنـــــین انکشاف  کن    

ای حاصل فشردۀ هستی وجـــــــــــود تو         

           بر  خیز از گلیم وســـــــرت از لحاف کن

از قلب کوه نالــــــــــۀ اقراء تو گوش دار       

           کوهش توان نداشـــت تو   اورا معــاف کن 

بشنو بگوش جــــان تو ندای الـســ ـت را        

            یعنی زخاک سیر ســـــــــوی کوه قاف کن          

زین تیره خاک جنت اعلی است ساختن        

        فرصت کم است وخود آمادۀ مصاف کن                                                                                              

دیدمت بعـــــد ســــــــــالیـــــان   دراز   

گشـــــــــــت  دیده زنـور آفتــــابت باز

روزن   دل بــــــد  از نبـــــــــــــــود نور  

                   لـانـه از بهر عنکبوت  ومـــــــــــو  ر

بـود یژمر ده دل بــــــکنــــج قفـــــــــس  

                   زهـوای تــــو می کشـــــــــــید  نفــس

چــون خبر  کس ز راز دل نشــــــــــــدی   

                   زتغـافل کسی خجل نشــــــــــــــــــــدی

سـوخت    تنها وبی صـــــــدا در خویش   

                  یاکـــــــــــــاز وجسـور وعاشق  کیش

دودی    از خازنش نشد    بــــیـــــرون        

                  گــــَشـــــــته خاکسترش عجین با خون

چونکه    خورشید سر زد از مشـــــــرق    

                  روی عذرا  بدید چون وامـــــــــــــــــق

ظلمــــــت شـب شکســــــت وروشن شد 

                  شــــــــــد  برون یار وجامه از تن شد

شد بهاران وســـــــــــبز شد صحــــــــــرا   

                  ســــــــــــنگ شد خاک وزاد او گلهـا

کـور چشــــــــــــــــمان مسیح بینا کــــرد  

                   نوح کشــتی به قعر دریــــــــــــــــا کرد

ژرف دیــــدم به عنصــــــــــر  خلقــــت  

                   ماورای تعقل  این حـکــــــــــــــــــمت    

که رهایـــــــــــــــــی زبــــــــند و آزادی      

                  مایــــــــۀ زایش اســــت و آبــــــــــادی

هر شــــــــــــــــــبی از ییش بود روزی   

                    زایـــــــــــــــمان بعد درد جانســوزی

ســـــــــــــــــنگ آهن زکوره ار نگذشت        

                    ماندی او اســــــــــــــــیر کوه وزدشت

جور آتش بدید وشـــد یــــــــــــــــــــولاد     

                     یک حـــــــــــــــهان نو از وجودش زاد

سینۀ ابر هم شــــــــــــــــــــــگافته شد   

                     آتش رعـــــــــــــــــد چون گداخـته شد

دوســــــــــــــتان روزی این سیه رو ابر  

                     می کند جـــــــــــــان اسیر نور ز جبـر

سینه بگشــــــــــــــــــــــــاید و بریزد در  

                    بنده از نعمتــــــــــــــــــــــــش بگردد  حر

شب به تیغ شفق بباید سوخـــــــــــــــت   

                     جــــــــــــــــــامۀ  سرخ فام باید دوخت

با گذشت از هزار وادی خـــــــــــــــون   

                     عید  موعود تان بود میـــــــــــــــــمون